W ostatnim czasie w przestrzeni medialnej coraz więcej uwagi poświęca się kredytom złotowym opartym o wskaźnik WIBOR. Wynika to przede wszystkim z wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyroku z 12 lutego 2026 roku w sprawie C-471/24, który jest konsekwencją pytania prejudycjalnego, zadanego przez Sąd Okręgowy w Częstochowie. Pojawiają się zatem wątpliwości, czy powyższe umowy będą mogły zostać uznane przez sądy za nieważne, podobnie jak miało to miejsce w przypadku tzw. kredytów frankowych?

Powyższe orzeczenie TSUE nie odpowiada na wszystkie pytania, które aktualnie pojawiają się w związku z zawieranymi przez konsumentów umowami kredytu, opartymi o wskaźnik WIBOR. Niemniej jednak nie można przyjmować za pewne ocen prawnych, prezentowanych przez licznych reprezentantów sektora bankowego, którzy stoją na stanowisku, że powyżej wskazany wyrok zamyka drogę kredytobiorcom do dochodzenia swoich racji w sądzie. Co zatem wiemy po wyroku TSUE z 12 lutego 2026 roku?

1) Umowy kredytu złotowego zawierającego odesłanie do wskaźnika WIBOR mogą być badane w kontekście ich niezgodności z Dyrektywą 93/13, która przyznaje ochronę konsumentom w relacjach z przedsiębiorcą – jest to o tyle istotne, że jednoznacznie potwierdzona została wadliwość interpretacji przedmiotowej kwestii, przyjmowanej dotychczas przez banki w Polsce;

2) Zastosowanie w umowie kredytu wskaźnika WIBOR nie oznacza samoistnie nieważności klauzuli umownej ani też całej umowy kredytowej – oznacza to, że sądy w Polsce nie będą poprzestawać wyłącznie na prostym ustaleniu, czy umowa kredytu odwołuje się do powyższego wskaźnika, lecz będą zobowiązane w bardziej szczegółowy sposób badać ten stosunek prawny, w tym przekazywane konsumentom informacje na etapie zawarcia umowy;

3) Obowiązki informacyjne banku nie obejmują ujawniania szczegółowej metodologii wyliczania WIBOR-u, ale bank powinien dostarczyć klientowi wystarczających, zrozumiałych danych o ryzyku zmiennego oprocentowania i możliwych skutkach finansowych zawarcia kredytu – należy jednak podkreślić, że wydany przez TSUE wyrok dotyczył umowy kredytu zawartej z bankiem już po wejściu w życie Rozporządzenia BMR, co miało miejsce w 2018 roku, dlatego też nie jest wykluczone, że przyszłe wyroki polskich sądów wykształcą linię orzeczniczą, w myśl której spełnienie obowiązków informacyjnych przez banki będzie oceniane bardziej surowo w odniesieniu do umów zawieranych przed tą datą.

Mając na uwadze powyższe należy więc stwierdzić, że wbrew zapowiedziom banków, wyrok TSUE z 12 lutego 2026 r. w sprawie C-471/24 nie uniemożliwia kredytobiorcom złotówkowym poszukiwania ochrony prawnej przed sądem. Wręcz przeciwnie – orzeczenie to potwierdziło, że sądy w Polsce będą obowiązanie zbadać konkretny stosunek prawny w szczególności pod kątem tego, czy klient banku został przez niego należycie poinformowany o ryzyku związanym z zawarciem umowy oraz czy postanowienia tej umowy były dla niego wystarczająco jednoznaczne i przejrzyste.

Jeżeli posiadasz umowę kredytu złotowego, w której znajduje się odwołanie do klauzuli WIBOR, zapraszamy do kontaktu z Kancelarią w celu dokonania szczegółowej analizy zawartej umowy.